Ganbare! Warsztaty umierania

I co ja mam myśleć o tej książce. Jestem pod wrażeniem wykonanej pracy, przeprowadzonych rozmów, mnóstwa informacji, poruszonego tematu, a mimo tego czuję jakiś mocny przesyt.

Formą – kolejny nasz reportażysta, który stosuje te same chwyty, tylko nie zawsze one pasują. Niby warsztat jest w porządku, ale duszy tam brakuje. A niektóre zabiegi irytują.

Rdzeń reaktora numer 1 stopił się.

Rdzeń reaktora numer 2 stopił się.

Rdzeń reaktora numer 3 stopił się.

 

Podobnie rozdział “Najpiękniejsza wioska Japonii” z kończeniem każdego akapitu “nie wolno ich jeść; nie wolno ich łowić; nie wolno ich zbierać….” Irytujące, choć rozumiem pomysł. Za dużo zabawy formą.

Czułem również przesyt treścią. Odniosłem wrażenie, że autorka nie potrafiła zrezygnować z niektórych informacji. Zamiast ciąć i skracać, postanowiła zamieścić wszystko o czym się dowiedziała.

Na początku fajnie się to sprawdza. Dawne opowieści,duchy, potwory, wizje. Rozmowy z ludźmi, opis zdarzeń, które nieuchronnie prowadzą nas do bardzo szczegółowego opisu katastrofy z 2011 roku w Japonii, czyli trzęsienia ziemi, tsunami, które później nastąpiło i w końcu wybuchu elektrowni jądrowej w Fukushimie.

Wszystko to nie z perspektywy statystyk (zginęło ponad 15 tysięcy osób) tylko opowiedziane przez konkretnych ludzi, żyjących w kontenerach, zaczynających wszystko od nowa. A jedyną rzecz jaką posiadają to kredyty zaciągnięte w życiu przed katastrofą.

 

Jest kilka uderzających i zostających w głowie scen – Masao Yoshida i jego decyzje dotyczące funkcjonowania elektrowni w czasie całego kataklizmu. Walczył nie tylko z żywiołem, ale również z biurokracją.

Opowieść o mieszkańcu ewakuowanego miasteczka. Z czternastu tysięcy osób, został tylko jeden, żeby karmić pozostałe przy życiu zwierzęta. Psy, koty, trzodę, bydło. Historia na oddzielną książkę, opowiadanie, a może nawet poruszający film.

Mam z Ganbare! Warsztaty umierania Katarzyny Boni, podobny problem, jak niedawno z książką Izy Klementowskiej Szkielet białego słonia. Brakuje mi tam czegoś. Nie pasji, bo tę na pewno obie autorki mają. Raczej chodzi o emocje. Ale rzeczywiste emocje autorek, a nie chwyty reportażowe. Pewnej szczerości przeżyć. Choć w zasadzie nie wątpię, że one były, ale nie do końca je potrafię odebrać.

 

Ganbare! Warsztaty umierania, K. BoniGanbare! Warsztaty umierania, Katarzyna Boni

Wyd.: Agora, 2016

Podziel się

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *